1.0Av. Deniz Can Kızılhttps://denizcankizil.tr/enAntalya Körfezhttps://denizcankizil.tr/en/author/www-antalyakorfez-com/rich600338<blockquote class="wp-embedded-content" data-secret="FRtwm2b3Mm"><a href="https://denizcankizil.tr/en/haberler/gundem/onyargi-yasam-boyu-yakamizi-birakmiyor/">Önyargı yaşam boyu yakamızı bırakmıyor</a></blockquote><iframe sandbox="allow-scripts" security="restricted" src="https://denizcankizil.tr/en/haberler/gundem/onyargi-yasam-boyu-yakamizi-birakmiyor/embed/#?secret=FRtwm2b3Mm" width="600" height="338" title="“Önyargı yaşam boyu yakamızı bırakmıyor” — Av. Deniz Can Kızıl" data-secret="FRtwm2b3Mm" frameborder="0" marginwidth="0" marginheight="0" scrolling="no" class="wp-embedded-content"></iframe><script> /*! This file is auto-generated */ !function(d,l){"use strict";l.querySelector&&d.addEventListener&&"undefined"!=typeof URL&&(d.wp=d.wp||{},d.wp.receiveEmbedMessage||(d.wp.receiveEmbedMessage=function(e){var t=e.data;if((t||t.secret||t.message||t.value)&&!/[^a-zA-Z0-9]/.test(t.secret)){for(var s,r,n,a=l.querySelectorAll('iframe[data-secret="'+t.secret+'"]'),o=l.querySelectorAll('blockquote[data-secret="'+t.secret+'"]'),c=new RegExp("^https?:$","i"),i=0;i<o.length;i++)o[i].style.display="none";for(i=0;i<a.length;i++)s=a[i],e.source===s.contentWindow&&(s.removeAttribute("style"),"height"===t.message?(1e3<(r=parseInt(t.value,10))?r=1e3:~~r<200&&(r=200),s.height=r):"link"===t.message&&(r=new URL(s.getAttribute("src")),n=new URL(t.value),c.test(n.protocol))&&n.host===r.host&&l.activeElement===s&&(d.top.location.href=t.value))}},d.addEventListener("message",d.wp.receiveEmbedMessage,!1),l.addEventListener("DOMContentLoaded",function(){for(var e,t,s=l.querySelectorAll("iframe.wp-embedded-content"),r=0;r<s.length;r++)(t=(e=s[r]).getAttribute("data-secret"))||(t=Math.random().toString(36).substring(2,12),e.src+="#?secret="+t,e.setAttribute("data-secret",t)),e.contentWindow.postMessage({message:"ready",secret:t},"*")},!1)))}(window,document); //# sourceURL=https://denizcankizil.tr/wp-includes/js/wp-embed.min.js </script>Yaz gelince Antalya’dan kaçıyorum. Serin hava bol gıda güzel. Bir süre sonra durum değişiyor. “Yaylanın çimenine” türküsü de yetmiyor. Sadece okumak, yazmakla da zaman geçmiyor. Zaman zaman sıkılıp insan yüzü arıyorum. Biraz dedikodu, biraz da bitkiler, ağaçlar, hayvanlar derken söz bitiyor. Bana on beş km ötede, Gölhisar ilçesinde benim gibi sıkılanlar, yıllardır parkta toplanıp söyleşi yapıyorlar. Geçen yıllarda birkaç kez katılmıştım. Bu yıl her Perşembe onlara katılmaya, söyleşilerine ortak olmaya başladım. Katılanların çoğu eğitimci. İlk dikkatimi çeken; ezberlerini henüz bozamamış olanların varlığıydı. Kendini güncellemek ne kadar da önemliymiş. Eski davulu çalanlar, önyargıların tutsaklığına gömülenler, hatta yeni söyleşilere katlanamayıp öfkelenenler oldu. Bu ak saçlı gençlere bakınca, ilk gençliğimi anımsadım. Her şeyin en iyisini, en doğrusunu bildiğim günleri. Elbette zamanla aslında hiçbir şey bilmediğimi fark edene dek. Sonra sık sık düşündüm, acemi günlerimde bana nasıl tahammül ettiklerini. Öte yandan park söyleşilerine katılanlar oldukça nazik, insancıl. Hele onların söylediğine itiraz etmediğin sürece. Eleştiri biraz cıs. Eski hastalıklarımızdan en önemlisi de söz alanın uzatması ve sık sık söz alması. Sanırım dinlemek pek beceremediğimiz bir alan. Kırk yıl önce ne düşünüyorsak, aynısını savunmak ne kadar doğrudur? Ya da bizi ne duruma düşürür fark etmesek de? Ah şu önyargı ne fena bir şey. Bir söz var …